عشق تو به من آموخت

                                                                                                                                        عشق تو به من آموخت...که اندوهگین شوم

                                      و من از روزگارانی پیش

                         محتاج کسی بوده ام که به محزون شدنم وا دارد

                                        کسی که بر بازوانش

                                          چون گنجشک بگریم

                          کسی که پاره هایم را چون بلور شکسته گرد آورد

                عشق تو ای محبوبم مرا به بدترین عادتها خوگر کرده است

                                

                                    به من آموخته ...هر شب

                             هزاران بار در فنجان قهوه خود نظر کنم

                                     طبابت عطاران را امتحان کنم ...

                                     و در خانه پیشگویان را بزنم...

               به من آموخته ...که از خانه خارج شوم تا پیاده رو ها رو پاکسازی کنم

                                       و در پی رخسار تو باشم

                                              در بارانها..

                                و در روشنای نور خودروها...

                                  و در پی پیراهنت باشم

                            در میان پیراهن ناشناسان...

                       و در پی خیال تو باشم..حتی ...حتی در برگ آگهیها...

                                  عشق تو..ای محبوب من

                   تا در درون شهرهای حزن واندوهم برده است...

                          و من پیش از آنکه تو را بشناسم..

                 به درون شهرهای حزن واندوه قدم ننهاده بودم ...

                و هرگز نمیدانستم که اشک تجسم انسان است

                                      و انسان بی اندوه

                                     یادگاری از انسان است................

 

 

 

اولین نگاهت را.............

هيچگاه آخرين نگاهت را فراموش نمي کنم نگاهي سرشار از
عشق و صميميت و محبت

امروز سالها از آن روز مي گذرد ولي تو هر گز بر نگشته اي

صدايت در گوشم زمزمه مي شود و نگاهت  در ذهنم  مجسم

 _{ولي من تو را مي خواهم  نه خيالت را}

_{بگذار یاد عاشقانه ترین دلواپسی هایم خط نخورده باقی بمانند... تا همیشه}

_{گفته بودم اگر نگاهم نکنی تمام شعرهایم یخ میزنند}

_{و اسیر طعنه ثانیه ها میشوند حالا نمیدانم تکلیف خیس خیال وخاطره هایم بی تو چی میشود؟}

_{فقط خدا کند آرزوهایم در بیابان تنهایی با طوفان غرور} 

_{تو کمرنگ نشوند آنوقت من می مانم و زندگی زیبایم که به چمشان تو باختم}

_{بغض گلایه های پر دردم  در هجوم تنهایی ،در باغ}

_{بی مهری است،غریبانه می شکنم می خواهم گریه های بی صدایم را فریاد کنم،شاید مرا به خاطر بیاوری...}

 

 

 

در رویای خود به استقبال چشمان تو آمدم

 که عاشقانه ترین کلمات را بر من تعارف می کردی

آنجاست که وجودم از ابرها میگذرد .در غبار اندوه،چشمانت را 

میبینم که به من خیره  شده.می بینم که چگونه به خاطر سکوت دنیاام

روفرو می ریزی دوست داشتم مثل گذشته ها با تمام وجود با تو سخن بگویم ...

ولی باور کن واژه هایم از جنس سکوتند...................................................

من ندانم با که گویم شرح درد      قصه رنگ پریده خون سرد

هر که با هم ره و پیمانه شد       عاقبت شیدا دل دیوانه شد

 

دیریست آوازهای من  از زخمه ساز نام تو آغاز ميشود

واز دوريت گلواژه های اشک از ابرهای حنجره ام لب باز

میکنند ای... گم شده  ای دورتر ز خاطرات کودکی اینک

میان جنگل فراق تو این ساز خسته ام دیوانه وارآواز های

بیقرار را بر زین بالهای خاطرم رم میدهند...من میمانم ..من میمانم.با نام تو...بایاد تو...

 با روزهای دیدنت...با روزهای سخت رفتنت...و بازمی بینمت به روی ذلف

 باد که به دور دستها خیره گشته ای و ابرهای سوگوار به روی شانه های تو سرود گریه ساز کرده اند...

نرو...نرو...نرو بمان برای روزهای خستگی...برای روزهای پر خیال شب بمان...برای روز های پر خیال شب بمان..بمان...بمان...بمان.................

   زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته بجاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...

با اینکه رفته اما  هنوزم از      داغ عشقش دارم میسوزم                      

فکروخیالش همش باهامه      هرجا که میرم جلو چشامه

دلم میخواد تا دووم بیارم         رو درد دوریش مرهم بذارم

اما نمی شه راهی ندارم         نمی تونم من طاقت بیارم    

اونکه یه وقتی تنها کسم بود    تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشتو رفت از کنارم      ازدرد دوریش من بی قرارم..............................